Szczyt zbudowany z twardych wapieni rogowcowych. Wznosi się 310 m nad poziom Dunajca. Od południa efektowna blisko 100 metrowej wysokości, najwyższa w Pieninach ściana skalna. Od południa szczyt porastają mało zbadane ze względu na bardzo trudny dostęp ciepłolubne lasy bukowo jodłowe, od północy – buczyna karpacka. Na szczycie zbiorowisko reliktowych sosen. Najstarsze rosnące tu okazy drzew mają ponad 500 lat i należą do najstarszych sosen zwyczajnych w Polsce. Skały porośnięte murawami naskalnymi z kostrzewą bladą, chryzantemą Zawadzkiego, astrem alpejskim, smagliczką skalną, czosnkiem skalnym, goździkiem wczesnym. W skałach gniazda pustułek.
Pierwsze wejścia turystyczne na szczyt miały miejsce dopiero w 2. poł. XIX w. Uważano wówczas, że Sokolica jest górą niezwykle trudną i wspinać się na nią mogą jedynie „osoby silne, dobrze chodzące po górach”. Punkt widokowy zabezpieczono poręczami w 1901 roku.